Wie is die mij?

Bizarre ervaring.

’s Nachts, wakker in bed.
Demonen gaan door het hoofd.
Mensen mogen mij niet.
Mensen vinden mij irritant.
Mensen vinden mij lelijk.
Enz…

Dan komt er een vraag op.
“Wie is die ‘mij’ dan?”

Ik kom in een soort afstand terecht.
Geen afstandelijke afstand, als een beschermer, maar een liefdevolle afstand.

Ineens weet ik dat mijn lichaam precies die vorm en dat karakter heeft gekregen zodat mijn ziel precies díe ervaringen kan hebben die nodig zijn om haar te helen.

Op mijn lippen verschijnt een grote glimlach.
Het gevoel dat ik me mag laten leiden overspoelt me.

Dan begin ik mij af te vragen waar dat dan heen zal gaan.
Wat zou ‘mijn missie’ dan zijn?
De eerste merel van de ochtend dient zich aan. Ze fluit een prachtig wijsje.

Ik lig ervan te genieten.
En denk dan, maar wie denkt dit dan?
Wie vraagt zich dan af wat haar missie is?
Een ziel denkt toch niet zo?
En hoe kan een lijf met hersenen nou over zichzelf reflecteren?

Hoe raar is het eigenlijk, dat als het lijf ermee ophoudt, dat deze gedachten er dan ook niet meer zijn. Of gaan die gewoon door? In het grotere bewustzijn?

Heel even ben ik niet in mijn lijf, maar toch ook nog wel.
Bevrijdend gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s