Wie is die mij?

Bizarre ervaring.

’s Nachts, wakker in bed.
Demonen gaan door het hoofd.
Mensen mogen mij niet.
Mensen vinden mij irritant.
Mensen vinden mij lelijk.
Enz…

Dan komt er een vraag op.
“Wie is die ‘mij’ dan?”

Ik kom in een soort afstand terecht.
Geen afstandelijke afstand, als een beschermer, maar een liefdevolle afstand.

Ineens weet ik dat mijn lichaam precies die vorm en dat karakter heeft gekregen zodat mijn ziel precies díe ervaringen kan hebben die nodig zijn om haar te helen.

Op mijn lippen verschijnt een grote glimlach.
Het gevoel dat ik me mag laten leiden overspoelt me.

Dan begin ik mij af te vragen waar dat dan heen zal gaan.
Wat zou ‘mijn missie’ dan zijn?
De eerste merel van de ochtend dient zich aan. Ze fluit een prachtig wijsje.

Ik lig ervan te genieten.
En denk dan, maar wie denkt dit dan?
Wie vraagt zich dan af wat haar missie is?
Een ziel denkt toch niet zo?
En hoe kan een lijf met hersenen nou over zichzelf reflecteren?

Hoe raar is het eigenlijk, dat als het lijf ermee ophoudt, dat deze gedachten er dan ook niet meer zijn. Of gaan die gewoon door? In het grotere bewustzijn?

Heel even ben ik niet in mijn lijf, maar toch ook nog wel.
Bevrijdend gevoel.

Waar hoor ik bij?

De laatste tijd ben ik veel bezig met de vraag wat mijn waarde is in de wereld.
Wat voeg ik toe?
Wat doet ertoe?
Waar hoor ik bij?
Maar door dat soort vragen, kom ik achter, versplinter ik mezelf continu.
Ik wil overal bij horen. Alles zijn.
Co-trainer, deelnemer, therapeuten, patiënten, partner, vrienden, groepsapps, familie.
Overal moet ik in een rol passen.

Maar de enige waar ik bij hoef te horen is natuurlijk mezelf.

Als ik bij mezelf hoor, wat zoveel betekent als zelfacceptatie, zelfwaardering, zelfvertrouwen, dan hoef ik mezelf niet meer op te delen en me af te vragen of ik ‘er wel bij hoor’.

Er is niks om bij te horen.
Behalve mezelf.

Eigenliefde is het begin van een levenslange romance.

Doorbraak

“Ik wil niet meer” is okee.
Het gaat juist om het opgeven van de eigen wil.
Wanneer de eigen wil gebroken is, gaat een heel andere kracht door ons heen stromen.
Dat is de kracht van de geest.

Verlichting is de absolute samenwerking met het onontkoombare.

– Anthony de Mello