Wie is die mij?

Bizarre ervaring.

’s Nachts, wakker in bed.
Demonen gaan door het hoofd.
Mensen mogen mij niet.
Mensen vinden mij irritant.
Mensen vinden mij lelijk.
Enz…

Dan komt er een vraag op.
“Wie is die ‘mij’ dan?”

Ik kom in een soort afstand terecht.
Geen afstandelijke afstand, als een beschermer, maar een liefdevolle afstand.

Ineens weet ik dat mijn lichaam precies die vorm en dat karakter heeft gekregen zodat mijn ziel precies díe ervaringen kan hebben die nodig zijn om haar te helen.

Op mijn lippen verschijnt een grote glimlach.
Het gevoel dat ik me mag laten leiden overspoelt me.

Dan begin ik mij af te vragen waar dat dan heen zal gaan.
Wat zou ‘mijn missie’ dan zijn?
De eerste merel van de ochtend dient zich aan. Ze fluit een prachtig wijsje.

Ik lig ervan te genieten.
En denk dan, maar wie denkt dit dan?
Wie vraagt zich dan af wat haar missie is?
Een ziel denkt toch niet zo?
En hoe kan een lijf met hersenen nou over zichzelf reflecteren?

Hoe raar is het eigenlijk, dat als het lijf ermee ophoudt, dat deze gedachten er dan ook niet meer zijn. Of gaan die gewoon door? In het grotere bewustzijn?

Heel even ben ik niet in mijn lijf, maar toch ook nog wel.
Bevrijdend gevoel.

Hart onder de riem

Lieve jij,

Het is okee dat je bang bent.
Het is ook eng en spannend om je te verbinden.
Om iets aan te gaan waarvan je (nog) niet zeker weet of het klopt.
Blijf maar bij jezelf. Kruip maar in je lijf.
Wees in het moment. Wees present.
Eerlijk en open.
Je verdient het beste, liefste, mooiste.
Je mag vertrouwen op jezelf.
Op je intuïtie. Jouw gevoel.
Laat het hoofd maar even voor wat het is en ga maar voelen.
Verbind je met je lijf en weet.
Je hebt oneindige wijsheid tot je beschikking.
Je hoeft er alleen maar naartoe.
The holy instant.
Maak contact met de oneindige bron van licht en liefde.
Het is er al.
Je hebt niets te verliezen.
Ik hou van jou.
Ik hou van mij.

Gefluister van de engelen

Lieve Maryse,

Wat je doet, uit, laat zien en hoe je bent is echt.
Het is oprecht en kwetsbaar.
Dat is het meest dappere dat je kunt doen.
Wat je doet is je pijn laten zien, zonder te oordelen.
Dat mag.
Dat is okee.
Wij vergeven je.
En het is tijd dat jij jezelf vergeeft.
Dat je ziet hoe jij 1 voor 1 al je blokkades aan het opruimen bent.
Zodat je in verbinding komt met het licht, de liefde en de wijsheid die je bent.
Wat je laat zien zal anderen uitnodigen om ook zichzelf te laten zien en ook deze verbinding aan te gaan.
Wij zijn er voor je.
We omhullen je en begeleiden je naar de rust.
We houden van je.
Altijd.

Waar hoor ik bij?

De laatste tijd ben ik veel bezig met de vraag wat mijn waarde is in de wereld.
Wat voeg ik toe?
Wat doet ertoe?
Waar hoor ik bij?
Maar door dat soort vragen, kom ik achter, versplinter ik mezelf continu.
Ik wil overal bij horen. Alles zijn.
Co-trainer, deelnemer, therapeuten, patiënten, partner, vrienden, groepsapps, familie.
Overal moet ik in een rol passen.

Maar de enige waar ik bij hoef te horen is natuurlijk mezelf.

Als ik bij mezelf hoor, wat zoveel betekent als zelfacceptatie, zelfwaardering, zelfvertrouwen, dan hoef ik mezelf niet meer op te delen en me af te vragen of ik ‘er wel bij hoor’.

Er is niks om bij te horen.
Behalve mezelf.

Eigenliefde is het begin van een levenslange romance.

If I was always being guided…

Hoefde ik geen angst te voelen voor de dingen die ik doe.
Hoefde ik niet bang te zijn dat ik het niet goed (genoeg) doe.
Hoefde ik niet bang te zijn voor afwijzing, want er was altijd liefde. Meer dan genoeg liefde.
Hoefde ik niet zo geobsedeerd te zijn met mijn verlangens. Datgene dat voor mij op de weg ligt, gebeurt toch wel. Ook als ik er niet obsessief mee bezig ben.

Kon ik vertrouwen dat dingen gaan zoals ze gaan. Wist ik dat. Wat er ook gebeurde, ik kon het aan.

Zou ik me gesteund, getroost, geliefd voelen.

Kon ik genieten van wat er voor me, naast me staat.
En van alles dat er om me heen gebeurt.
En van alles dat ik doe.

I step back and let the universe lead the way.


En jij?

Wat nou als…?

Zichtbaar maken van je geest

Schrijven zonder te weten. Kies een beginzin en blijf met je pen over papier gaan, blijf bewegen, 10 minuten lang. Kijk maar wat er komt… Bijvoorbeeld: ‘Ik herinner me…’ of ‘Wat ik gezegd wil hebben, is…’
Hieronder mijn geest die zichtbaar werd.

‘Ik herinner me’ dat ik in het ziekenhuis lag. Dat is niet zo gek, want ik was daar vanmorgen nog. Het was rustig en alleen maar eigenlijk ook niet alleen. Ik voelde, ook gisteravond al, dat er mensen bij me waren. Fijn gevoel is dat, als mensen altijd bij je zijn, of ik bij hen. Want anders voel ik geen verbinding. En zonder verbinding is er voor mij niets. Wel heel leuk om te merken dat ik steeds vaker wél verbinding kan voelen met anderen. Niet alleen in bijzijn, maar juist ook op afstand. Dat is trouwen misschien júist moeilijk, bedenk ik me nu, in het bijzijn. Misschien vind ik m daar juist wel moeilijker, omdat ik mezelf dan niet voel, vaak. En dan is het niet langer míjn spel, maar dat van anderen. En dan is het al helemaal niet óns spel en dat is nou juist wat ik het allerliefste wil, samen spelen. Want samen spelen combineert het samen zijn met verbinding en lichtheid. Zwaarte en somberheid mogen er ook zijn. Maar zelfs daarin is een speelveld. Een speelveld waarin verdieping plaatsvindt, essentiële inzichten komen. En dat is waar het gebeurt, dat is waar het om draait. Anders zwemworstel ik het leven door en is alles werken. Dan is zelfs spelen werken. En dat hoeft niet! Spel.

‘Wat ik gezegd wil hebben, is’ dat ik je leuk vind. En dat gaat dan over jou. Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat ik mezelf ook eigenlijk wel leuk vind. Heel leuk vind. Maryse, ik vind je leuk! Zo. Wauw. Dat is fijn. Nou staat het zwart op wit. Ik kan er niet meer omheen. Ik heb toestemming om mezelf leuk te vinden. Leuk in al mijn worstelingen, schuldgevoelens, aandachttrekkerij, humor, mooiheid, speelsheid, verwarring, kwetsbaarheid, bloed en snot en tranen, zweet heb ik niet zoveel. Maar áls het er is, ook dát is leuk! Alles van mij hoort bij mij en mag er zijn. En ik wil het laten zien zodat anderen ook hun hele ik durven te laten zien. Dat iedereen tevoorschijn komt en we erachter komen dat we allemaal hetzelfde zijn. We zijn allemaal leuk en mogen elkaar ook allemaal leuk vinden. Misschien gaat mijn bijna panische zoektocht naar een partner wel over deze zoektocht of vrij willen maken van alle leukheid die er is. Naar alle speelsheid.

Doorbraak

“Ik wil niet meer” is okee.
Het gaat juist om het opgeven van de eigen wil.
Wanneer de eigen wil gebroken is, gaat een heel andere kracht door ons heen stromen.
Dat is de kracht van de geest.

Verlichting is de absolute samenwerking met het onontkoombare.

– Anthony de Mello

Ware manier van zijn

In de flow. Dingen gaan. Ik doe dingen zonder moeite, als vanzelf.
Ik ben licht, verbonden.
Ik voel de bron.
Alles stroomt. Ik straal. Ik lach.
Warmte, liefde, zachtheid omarmen me en ik omarm hen. Het is overal.
Ik ben okee, ik mag er zijn, geheel en totaal.
Ik kan ademen.
Vervloei met de liefde.
Energie komt uit me, omarmt me, stroomt in me.
Ik voel inspiratie, heb zin in dingen, ondernemend, ik leer.
Liefdevol.
Ik ben vrij.
Ik vergeef.
Ik ben heel. Volmaakt. Puur.
Ik ben liefde, ik geef liefde, ik ontvang liefde. Ik ben geboren uit liefde.
Ik ben onvoorwaardelijke liefde waard.
Dankbaar.
Ik ben ontspannen, in rust.
Ik ben vol vertrouwen.
Ik speel, ik heb plezier.
Ik geef alle wezens geluk, liefde.
Ik verdien liefde.
Ik ben het waard.
Liefde hoort bij mij en komt mij toe.
Ik laat los.
Ik ben één.


Nu jij

Wat is jouw ware manier van zijn?

Smaak van de haven

Modder, troebel
Ondoorzichtige diepte van onwetendheid
Muffe modder en dooie vis
Geborgen in de kluwen van verwarring
De samenheid van conflict en aanpassen voor de lieve vrede
Gelaagdheid van stank en verkoeling
Zo thuis in de pijn
Altijd op zoek naar afkeuring, zoete voldoening van verkeerd doen
Nonchalant genegeerd, precies wat ik ken, exact wat ik zoek
Keer op keer op keer op keer op keer
Aangetrokken tot het egoïsme van de bovenste plank

Op = op

Zelfde(con)structie

Wat wil je nog meer.
Precies krijgen wat je verdient.
Pijn, misselijkheid, leegte, straf, zoals precies jij verdient.
Zoals je het waard bent.
Kapotmaken en kleineren, misprijzen en neerhalen.
Daar waar je hoort, op de vloer.
Languit. Lusteloos. Waardeloos.

Nog een glaasje. He, lekker.
Chipszak is leeg.

Goed gedaan.